จุดจบสีน้ำเงินตุยยกเข่ง?! เมื่อกำแพงที่เคยแข็งแกร่ง เริ่มแตกร้าว

วันนี้อยากชวนมองปรากฏการณ์ทางการเมืองเรื่องหนึ่ง ซึ่งอาจกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของ “ระบบการเมืองสีน้ำเงิน” ก็ได้

นั่นก็คือเรื่อง คดีฮั้วสว. และผลสะเทือนที่กำลังเกิดขึ้น หลังจากประธานศาลอุทธรณ์ มีคำวินิจฉัยเปิดช่องให้ประชาชนสามารถฟ้องผู้ดำรงตำแหน่งใน กกต. ได้โดยตรง ในกรณีที่เห็นว่ามีการทุจริต หรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ

เรื่องนี้ถือว่าสำคัญมาก เพราะมันไม่ได้หมายความเพียงว่า ประชาชนมีช่องทางร้องเรียนเพิ่มขึ้นอีกช่องทางหนึ่งเท่านั้น แต่มันเป็นสัญญาณว่า องค์กรที่มีอำนาจตรวจสอบการเลือกตั้งเอง ก็ต้องถูกตรวจสอบได้เช่นกัน

และต่อไปนี้ คนที่ถือกุญแจเปิดประตูความยุติธรรม ก็อาจต้องตอบคำถามด้วยว่า ทำไมถึงไม่ยอมเปิดประตูเสียที!

ลองคิดดูนะ คดีฮั้วสว. ที่มีการรวบรวมรายชื่อผู้ถูกกล่าวหาไว้ถึง 229 คน โดยคณะกรรมการสืบสวนและไต่สวนกลาง ชุดที่ 26 นั้น ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

ในรายชื่อดังกล่าวมีทั้ง สว. นักการเมือง รัฐมนตรี ส.ส. กรรมการบริหารพรรคภูมิใจไทย และเครือข่ายที่ถูกกล่าวหาว่าเกี่ยวข้องกับกระบวนการนี้

ที่ผ่านมา สังคมข้องใจกันมาก ว่า หลักฐานที่มีอยู่มากมายขนาดนี้ ทำไมเรื่องถึงเดินมาถึงจุดที่ กกต. มีมติส่งฟ้องเพียงบางส่วน และคนอีกจำนวนมาก กลับไม่ถูกส่งไปศาล

จนเกิดคำถามตามมาว่า แล้วกระบวนการตรวจสอบที่เหลือ จะไปจบตรงไหน?!

วันนี้ประตูอีกบานหนึ่งได้เปิดขึ้นแล้ว นั่นคือ ช่องทางที่ประชาชนสามารถดำเนินคดีกับผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ได้โดยตรง

จุดนี้แหละที่อาจทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไป

เพราะถ้าการดำเนินคดีเดินหน้าได้จริง คนที่เคยคิดว่าตัวเองอยู่หลังกำแพงอำนาจที่แข็งแกร่ง อาจต้องเริ่มกลับมาทบทวนแล้วว่า กำแพงนั้นยังแข็งแรงเหมือนเดิมหรือเปล่า

ความหวั่นไหวของ “ระบบสีน้ำเงิน” อาจไม่ได้อยู่ที่คดีใดคดีหนึ่ง แต่อยู่ที่ความเป็นไปได้ที่หลายเรื่องจะเชื่อมโยงกัน จนกลายเป็นปัญหาใหญ่

โดยเฉพาะ ถ้ากระบวนการตรวจสอบ “คดีฮั้วสว.” กลับมาเดินหน้า และศาลฎีกา มีการนำพยานหลักฐานจาก สำนวนชุดที่ 26 มาพิจารณากันอย่างจริงจัง

เพราะในรายชื่อ 229 คน มีบุคคลระดับแกนนำทางการเมืองอยู่ด้วย ทั้งนายกรัฐมนตรี รัฐมนตรีอีกกว่า 10 คน และกรรมการบริหารพรรคภูมิใจไทย

อย่างไรก็ตาม ผลกระทบทางการเมือง อาจรุนแรงกว่าผลทางกฎหมายในระยะแรกเสียอีก

ลองนึกภาพดูเอา ถ้าคนระดับแกนนำต้องเผชิญคดี ถ้าคนในรัฐบาลต้องใช้เวลาไปกับการต่อสู้คดี ถ้ากรรมการบริหารพรรคถูกตรวจสอบ และถ้าความเชื่อมั่นของประชาชน เริ่มสั่นคลอน

มันก็อาจกระทบไปถึงเสถียรภาพของรัฐบาล และพรรคการเมืองได้ทั้งระบบ!

แม้เรื่องยุบพรรค ก็ต้องมีพยานหลักฐาน และกระบวนการตามกฎหมายอีกส่วนหนึ่งก็ตาม

แต่สิ่งที่อยากให้จับตาเป็นพิเศษก็คือ เรื่องของจังหวะเวลา

ถ้าเรื่องเหล่านี้เดินหน้าในช่วงเดียวกับที่รัฐบาลกำลังเผชิญการอภิปรายไม่ไว้วางใจ มันจะกลายเป็นแรงกดดันสองด้าน ทันที
ด้านหนึ่งคือแรงกดดันในสภา อีกด้านหนึ่งคือแรงกดดันจากกระบวนการยุติธรรม

รัฐบาลต้องตอบคำถาม ทั้งเรื่องการบริหารประเทศ และเรื่องความรับผิดชอบต่อข้อกล่าวหาที่เกี่ยวข้องกับคนในเครือข่ายของตัวเอง

นี่จึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมเรื่องนี้ จึงไม่ใช่แค่คดีฮั้วสว. อีกต่อไปแล้ว

แต่มันกำลังกลายเป็นบททดสอบว่า ระบบอำนาจที่เคยถูกมองว่ามีเครือข่ายคุ้มกันแข็งแกร่ง จะสามารถต้านทานกระบวนการตรวจสอบที่เดินมาจากหลายทิศทางพร้อมกันได้หรือไม่

และอยากฝากไว้ให้คิดสักนิดว่า ...

ที่ผ่านมา “ระบบสีน้ำเงิน” อาจเคยเชื่อว่า มีกำแพงทางการเมือง มีเสียงสนับสนุนในองค์กรต่างๆ และมีเครือข่ายอำนาจ ที่ช่วยประคับประคองกันอยู่

แต่วันนี้ เมื่อประชาชนเริ่มมีช่องทางใช้สิทธิทางกฎหมาย เมื่อศาลเริ่มมีบทบาทในการตรวจสอบ และเมื่อเรื่องที่เคยถูกตั้งคำถามกำลังกลับมาอยู่ในความสนใจอีกครั้ง

กำแพงที่เคยคิดว่าแข็งแกร่งนั้น ยังแข็งแกร่งจริงหรือเปล่า ?

กำแพงที่ดูเหมือนหนาที่สุด บางครั้งไม่ได้พังเพราะมีใครเอาค้อนมาทุบเพียงครั้งเดียว แต่มันอาจพังจากรอยร้าวเล็กๆ ที่เกิดขึ้นหลายจุดพร้อมกัน

และตอนนี้ เรากำลังเห็นจุดเริ่มต้นของความเสี่ยงครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่ง ของระบบอำนาจนี้

คำว่า “ตายยกเข่ง” ที่หลายคนพูดถึง แม้จะยังไม่ใช่ข้อสรุปในวันนี้ แต่ก็ไม่ใช่ฉากทัศน์ที่ควรมองข้ามอีกต่อไป
เพราะบางที จุดจบของระบบอำนาจ ไม่ได้เริ่มต้นจากวันที่แพ้การเลือกตั้ง

แต่มันอาจเริ่มต้นจากวันที่ประชาชนไม่ยอมรับอีกต่อไปว่า คนที่มีอำนาจจะสามารถอยู่เหนือการตรวจสอบได้!