ก๊อปไม่ก๊อป? เปิดโพสต์เดือดแฉบทซีรีส์ประวัติศาสตร์ "ลอกข้อสอบ" ใช้คำเฉพาะนิยายดัง ทั้งที่ไม่มีในพงศาวดาร

"ก๊อปไม่ก๊อปดูที่คำผิด! โลกโซเชียลแห่แชร์โพสต์แฉซีรีส์ประวัติศาสตร์ส่อเค้าลอกผลงานนิยายดัง ‘อโยธยา เอยาวดี’ หลังพบการใช้คำว่า ‘น้ำปรุง’ ในบทโทรทัศน์ ซึ่งเป็นจินตนาการเฉพาะของผู้แต่งต้นฉบับและขัดกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ ชี้ชัดเหมือนลอกข้อสอบที่ลอกกระทั่งจุดที่เขียนผิด มัดตัวคนเขียนบทที่อ้างว่าพัฒนาบทเอง

เมื่อวันที่ 15 เม.ย. ผู้ใช้เฟซบุ๊ก “onanong rayon charonnkul” ออกมาโพสต์ข้อความ ยกประเด็นสำคัญกรณีดราม่าการคัดลอกผลงาน ระหว่างซีรีส์ประวัติศาสตร์กับนิยาย "อโยธยา เอยาวดี" ของนักวาด Amulin ชี้ความผิดปกติของผู้เขียนบทว่า ผู้เขียนบทซีรีส์อ้างว่าพัฒนาบทเอง แต่กลับใช้คำเฉพาะและสร้างบริบทการใช้ "น้ำปรุง" ที่ตรงกับจินตนาการในนิยายของ Amulin อย่างมีนัยสำคัญ ทั้งที่ข้อมูลดังกล่าวขัดกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ยุคพระนเรศวร/บุเรงนองอย่างสิ้นเชิง การที่คนเขียนบทใช้คำว่า "น้ำปรุง" และอ้างว่าเป็นเรื่องปกติของเจ้าฟ้าพม่ายุคนั้น คือหลักฐานสำคัญที่ชี้ว่า "ลอกไอเดีย" มาจากนิยายคู่ขนานของผู้เสียหาย เพราะเป็นข้อมูลที่ผู้แต่งต้นฉบับจินตนาการขึ้นใหม่ ไม่ได้มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ ทั้งนี้ ทางผู้โพสต์ได้ระบุข้อความว่า

“เคสของ อโยธยา เอยาวดี : นับเป็นโชคดีของน้องนักวาด Amulin

เพราะ "น้ำปรุง" เนี่ย... มันเป็นของสืบได้ว่ามาจากไอเดียของน้องเขา

เวลาเราจับคน plagiarism เราไม่ได้จับจากข้อมูลที่ถูกหรอก..
เราจับจากข้อมูลผิด.. เหมือนลอกข้อสอบนั่นแหละ ถ้าก็อปมาขนาดส่วนที่เขียนผิด ยังไงมึงก็ลอก...

ถ้าคนอ่านประวัติศาสตร์พม่าจริง ๆ เล่มอื่น นอกจากของ วันวลิต แล้วดูบริบท เมืองพะโค สมัยนั้น น่าจะมันใช้คำว่า "หย่ำม่านเย" (Yandaman-yay) (Rose Water) หรือ "น่ำท่า" (Nantha) ใช้คำว่า แทนคำว่า "น้ำปรุง"

* น้ำปรุง เป็นคำ"ไทย" และเริ่มใช้สมัยรัตนโกสินทร์ (รัชกาลที่ 5) ต่อให้เลี่ยงไปใช้ "น้ำปรุง" แทน "น้ำปรุงกุหลาบมอญ" ก็ไม่รอดหรอก...

ก็บอกแล้วคำพูด ไวรัล gimmick ที่ดีมันทิ้งรอยเอาไว้ในระดับความจำอัตโนมัติ ส่วนตัวแล้ว ฉันก็รอทาง "ผู้เขียนบท" เปิดมาเรื่อง "น้ำปรุง" นี่แหละ จะได้ชัดเจนกันไป

เคสของ Amulin เพราะมีเขียนว่าเป็น โลกคู่ขนาน ก็แปะได้ (แต่ถ้ามันจบแล้ว ทางนี้ก็ยังอยากให้ มี footmark ไว้หน่อยหลังจบ เรื่องข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ของ "น้ำปรุง")

กระทั่งคนเขียนบทซีรีส์ เอาไปใช้ แบบไม่รู้ตัว จนกระทั่งออกมาในคำแถลงการณ์ของตัวเองว่า

"มังจีชวาใช้น้ำปรุงที่เป็นปกติของเจ้าฟ้าสมัยนั้น"

คำนี้... คำเดียวจบ...

ถ้าอ่านลิลิตตะเลงพ่าย ไม่มีเอ่ยถึงน้ำปรุงและหากค้นคว้าเองจริง ๆ คำว่า น้ำปรุง คือ เรื่อง "ปกติของเจ้าฟ้าสมัยนั้น" จะไม่หลุดออกมา

เพราะในราชสำนักเมืองพะโคจริง ๆ คำว่า "น่ำท่า" (Nantha) จะโดนใช้เรียกแทนคำว่า "น้ำปรุง"

เมือง "พะโค" ยุคนั้น มีสิ่งที่เรียกว่า "การอบร่ำ" โดยราชสำนักตองอู นิยมใช้การ "รมควันหอม" (คล้ายการอบร่ำไทยแต่ใช้ยางไม้) โดยเฉพาะในผ้าไหมหรูหราที่นำเข้าจากจีนและอินเดีย ในราชสำนักของพม่า ช่วงนั้นมีการใช้ "ทานาคาฝน" ประทินผิว แต่ไม่ใช่ "น้ำปรุง"

"น้ำปรุง" ใช้ในการ "การสรงมุรธาภิเษก" เป็นราชพิธีสำคัญ (จากบันทึกของ Cesare Fedrici ) ในลิลิตตะเลงพ่าย "สรงน้ำและประทินพระสุคนธ์" จะโดนใช้ยาม "ออกศึก" ไม่ใช่ใช้เป็น "ปกติของเจ้าฟ้าสมัยนั้น" ดังอ้าง

ไม่ก็ใช้ ถวายเป็นพุทธบูชา ตามธรรมเนียมสำคัญ คือ การนำเครื่องหอมไปถวายที่ เจดีย์ชเวมอดอ อันนั้นใช้จริง มีเขียนอยู่ในเอกสารบันทึกฝ่ายพม่า (ที่เขียนโดยฝรั่ง...เช่นเดิม)

ไม่นับว่าเป็นความจริงที่คนยุคนั้น มี "กลิ่นชนชั้นสูง" ที่ห้ามคนสามัญชนใช้ คือกลิ่น Ambergris... หรือกลิ่น Musk (ชะมดเช็ด) แต่เรื่องนี้ถ้าคิดจะ stalker เจ้าน้อง จริง ๆ คนแบบไหนเหรอ ที่ใส่ Nantha (ที่ซึ่งมักใช้ในพิธี ศาสนา รับแขกบ้านแขกเมือง) แล้วเดินตามพระนเรศ ให้เขาจับได้ แล้วนักเขียนบทบอก "ใช้เป็นปกติ"

ปล. ถ้าอ่านเอกสารประวัติศาสตร์จริง ๆ จะรู้ว่า ในยุคสมัยของบาเยงนอง หรือ บุเรงนอง บันทึกฝรั่งเรียก "หงสาวดี" ว่า Pegu, Bago = พะโค หรือ หงสา (สั้นๆ)

คำว่า "หงสาวดี" เริ่มใช้ตอน ประมาณช่วงพุทธศตวรรษที่ ค.ศ. 1369 หงสาวดี (Hanthawaddy) โดนใช้แทนพะโค (แต่คนไทย น่าจะเรียกปนๆ กัน หงศา พะโค ฝรั่งเรียก Bago)

เรื่องราวของ พระนเรศแท้จริงแล้ว เกิดช่วง พ.ศ. 2133 − 25 เมษายน พ.ศ. 2148 (ค.ศ. 1590 - 1605)

* ลิลิตตะเลงพ่าย ก็แต่งในช่วงรัชกาลที่ 3 ก็ยุคที่ เป็นเรื่องราวของนางนพมาศโดน "แต่ง" อีกนั่นแหละ ไม่มีวี่แววใดๆ ที่จะมีคำว่า "น้ำปรุง" ในนั้นเลย

นักเขียนบท พัฒนาบทเองแบบใด.. ? ไหนก็ให้ทางผู้วาดเลือกแล้ว เขาถอนลิขสิทธิ์ตามเอกสาร แต่ฟากตัวนักเขียนบทเอง กลับพัฒนาจนมาใช้คำว่า "น้ำปรุง" ซ้ำกับต้นฉบับของ เอยาวดีฯ ?“