ทางการจีนได้ประกาศกำหนดเขตควบคุมการบินและเขตห้ามเดินเรือเป็นบริเวณกว้างครอบคลุมพื้นที่นอกชายฝั่งทางตะวันออกของประเทศ ระยะเวลานานเกือบ 40 วัน ซึ่งสร้างความตื่นตัวและข้อสงสัยให้กับสื่อตะวันตกและนักวิเคราะห์นานาชาติถึงวัตถุประสงค์ที่แท้จริงของการดำเนินการในครั้งนี้
ประกาศแจ้งเตือนการเดินอากาศระบุว่า พื้นที่ควบคุมดังกล่าวเริ่มมีผลตั้งแต่ช่วงปลายเดือนมีนาคมไปจนถึงต้นเดือนพฤษภาคม 2569 ครอบคลุมพื้นที่ตั้งแต่ทะเลเหลืองไปจนถึงบางส่วนของทะเลจีนตะวันออก โดยเป็นการสั่งปิดน่านฟ้าในลักษณะ "ควบคุมทุกระดับความสูง" ตั้งแต่ระดับพื้นดินไปจนถึงชั้นบรรยากาศระดับสูง ซึ่งส่งผลให้สายการบินพลเรือนจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนเส้นทางบินในช่วงเวลาดังกล่าว
นักวิเคราะห์ทางทหารระบุว่า พื้นที่ที่จีนกำหนดไว้มีนัยสำคัญทางยุทธศาสตร์ 2 ประการหลัก ได้แก่
พื้นที่นอกชายฝั่งมณฑลเจียงซู: บริเวณนี้เป็นแอ่งทะเลลึกที่เหมาะสำหรับการฝึกซ้อมต่อต้านเรือดำน้ำ (Anti-submarine warfare) เนื่องจากเป็นเส้นทางสำคัญที่เรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์มักใช้สัญจร การฝึกซ้อมที่ยาวนานถึง 40 วัน ชี้ให้เห็นว่าเป็นการเก็บข้อมูลสภาพแวดล้อมใต้น้ำและการสร้างแบบจำลองเพื่อปิดจุดอ่อนด้านการป้องกันภัยคุกคามจากเรือดำน้ำ
หมู่เกาะเซิ่งซื่อ นอกชายฝั่งมณฑลเจ้อเจียง: พื้นที่นี้มีลักษณะภูมิประเทศคล้ายคลึงกับแนวชายฝั่งทางตะวันตกของเกาะไต้หวัน จึงมักถูกใช้เป็นสถานที่ฝึกซ้อมการยุทธสะเทินน้ำสะเทินบก การฝึกซ้อมในครั้งนี้คาดว่าจะเป็นการทดสอบขีดความสามารถของยุทโธปกรณ์รุ่นใหม่และการประสานงานร่วมระหว่างเหล่าทัพ (Combined Operations)
เจ้าหน้าที่ระดับสูงของทางการไต้หวันออกมาแสดงทัศนะว่า การกระทำของจีนในครั้งนี้มีเป้าหมายเพื่อกดดันญี่ปุ่นและข่มขวัญพันธมิตรของสหรัฐฯ ในภูมิภาคอินโด-แปซิฟิก ในขณะที่ทางการสหรัฐฯ ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ ยังคงท่าทีที่สงบ โดยมุ่งเน้นไปที่การจัดการเส้นทางบินของสายการบินพลเรือนให้ได้รับผลกระทบน้อยที่สุด
อย่างไรก็ตาม สื่อทางการจีนชี้แจงว่าการฝึกซ้อมในน่านน้ำของตนเองเป็นสิทธิอันชอบธรรม และเป็นส่วนหนึ่งของการเสริมสร้างขีดความสามารถในการป้องกันประเทศตามวงรอบปกติ เพื่อเตรียมความพร้อมในการรักษาอธิปไตยและความมั่นคงของชาติในระยะยาว
ที่มา: เน็ตอีส (NetEase)/ ภาพเอเอฟพี